Δεν κατάφερα ν΄αλλάξω το "σύστημα", όμως δεν επέτρεψα ούτε σ΄αυτό να με .... "αλλάξει" !!

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

Τα παιδιά του ....... Πειραιά !!

Είχα την τύχη να γεννηθώ, να ζω και να εργάζομαι όλα αυτά τα χρόνια στον Πειραιά.
Μια όμορφη πόλη, ίσως γιατί τα δικά μου μάτια θέλουν να την βλέπουν έτσι. Είναι πόλη χρωμάτων και αρωμάτων, αισθήσεων και ψευδαισθήσεων, ονείρου και πραγματικότητας. Είναι η θάλασσα που κάνει τον Πειραιά μια πόλη ελεύθερη, αχαλίνωτη, που ζει στους δικούς της ρυθμούς. Εδώ οι παλμοί των ανθρώπων ακούγονται και οι σκέψεις διαβάζονται. Όσοι έχουν απομείνει στον Πειραιά κοιτάζονται στα μάτια, τα βλέμματα δεν κρύβονται πίσω από σκιές, γιατί είναι βλέμματα καθαρά, πού έχουν βουτήξει στην μαγεία του απέραντου γαλάζιου.
Είναι η θάλασσα που κάνει τη διαφορά και δίνει αυτή την αίσθηση της φυγής ή καλύτερα του <<ταξιδιού>>. Το λιμάνι αποκτά μια άλλη εικόνα από εκείνη που συνηθίζεται να έχει στα τηλεοπτικά κανάλια. Το λιμάνι τη νύκτα μιλά για ανθρώπους που έζησαν εδώ και έφυγαν απογοητευμένοι, για άλλους, που ήρθαν απογοητευμένοι και έμειναν για να ονειρευτούν.
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο Πειραιάς μπορεί να τους κάνει ταξιδιώτες και εξερευνητές προσδοκιών. Κάθε γωνία αυτής της πόλης κουβαλά πολλές ιστορίες, που καρτερούν να τις συναντήσεις, θέλουν οι αλήθειες τους να ειπωθούν.
Κυρίως νωρίς το πρωί, μπορείς ακόμη να βλέπεις τους γλάρους να πετούν στη Μαρίνα Ζέας, τους ψαράδες στα καΐκια τους να απλώνουν τα δίχτυα και τη θάλασσα να φωτίζεται όχι μόνο από τον ήλιο, αλλά και από τα μάτια εκείνων που τόσο την αγάπησαν.
Και το βράδυ, αργά το βράδυ, αυτή η πόλη γίνεται ακόμη πιο ελκυστική. Μακριά από τα μπαράκια της Καστέλας και τα <<κάστρα>> της διασκέδασης, που προσπαθούν να σε κάνουν να ξεχάσεις και να ξεχαστείς, υπάρχει ένας <<άλλος>> Πειραιάς, που δηλώνει την παρουσία του καθώς τα κατάρτια των ιστιοφόρων <<χτυπιούνται>> και τα κύματα αγκαλιάζουν τα ιερά βράχια της Πειραϊκής.
Μια πόλη όπου είναι σαν τους ανθρώπους, έχει και εκείνη την πλευρά της. Η αλήθεια είναι ότι ο Πειραιάς δεν χωράει σε λέξεις, γιατί, όπως σε κάθε λιμάνι, έχει θέση μόνο στις καρδιές εκείνων που μπορούν να μιλούν με τα …... μάτια και να ακούν με την …… ψυχή.